ادبيات و خودکشی (1)

ردپای خودکشی را می توان در موسيقی پاپ, رمان های پرفروش, شعر, تئاترو سينما دنبال کرد ، مانند فيلم ساخته شده بر اساس نمايشنامه ی مارشا نورمن1 برنده ی جايزه ی ادبی پوليتزر در سال 1983 به نام "مادر شب2" که در آن يک زن ميانسال تلاش می کند تا تصميم خود مبتنی بر خاتمه دادن به زندگيش را برای مادر نگرانش توضيح دهد . در قرن بيستم , پرسش" بودن يا نبودن" جای خود را به" چرا زنده بودن" سپرده است.

ريشه های اين تغيير جهت را می توان در مطالعات عمقی اميل دورکهايم3 جامعه شناس فرانسوی در سال 1897 بر روی خودکشی رديابی کرد . از نظر او پديده ی تکنولوژی و ماشينی سازی,  ساختارهای اجتماعی و اخلاقی را تخريب کرد و تمايلات خودکشی نتيجه ی طبيعی شرايط اجتماعی است . از آن پس مطالعات علمی روی مسئله ای که زمانی به کشتن خود4 شهرت داشت دهه به دهه افزايش يافت و امروزه موضوع خودکشی شناسي5 در موسسه های بزرگ پزشکی در سراسر دنيا مورد مطالعه می باشد .

در طول ده سال مطالعات دورکهايم , ارتش رستگاری,  يک سازمان ضد خودکشی تاسيس کرد و کشيش آمريکايي هنری وارن6  اتحاديه ی ملی" نجات جان7" را به راه انداخت . اگر خودکشی يک ناهنجاری اجتماعی محسوب می شد برای مبارزه با مشکل,  خدمات اجتماعی مورد نياز بود .

در سال 1910 جامعه ی روانشناسی تحليلی زيگموند فرويد در وين سمپوزيوم ( جلسه ی بحث و تبادل نظر ) در باب خودکشی برگزار کرد- تئوری های پزشکی و روانپزشکی گسترش يافت و بحث خودکشی جهت تازه ای گرفت . اما برای بسياری اين مساله هنوز يک" تابوی" اخلاقی و مذهبی بود .

 تريستان تسارا شاعر رومانيايي و هنرمندان ديگر جنبش"دادا" را در حوالی کاباره ی"ولتر" در زوريخ 1915 بنيان گذاشتند . دادائيست ها مخالف همه چيز بودند-  سياست , مذهب , به طور کلی حکومت ايدئولوژيک و علی الخصوص طرفداران خود و حتی خود هنر و دادا . با فرض پوچ گرايي به نتيجه ی منطقی اش-  اگر به منطق اعتقادی داشتند که نداشتند -  برای دادائيست های افراطی ,خودکشی اجتناب ناپذير بود . در سال 1925 مجله ی هنرهای پاريس" انقلاب سوررآليستی" در يک نظرخواهی اين سوال را مطرح نمود :" آيا خودکشی يک راه حل است؟" پاسخ برجسته بله! بود که با پاسخ شاعران رمانتيک يک قرن پيش بی شباهت نبود . ژاک ريگو8 که بيش تر نوشته های خود را به محض نوشتن نابود می کرد , خودکشی را يک دعوت9 نام گذاشت :

آخرين راه باقيمانده برای ما,  برای نشان دادن نگاه تحقيرآميزمان به زندگی, پذيرفتن آن است . زندگی ارزش رنجی که ترک کردن آن به ما می دهد را ندارد . انسانی که از نگرانی و خستگی رهايي يافته است , شايد در خودکشی نازيباترين چهره ها را بيابد , به شرطی که راجع به مرگ کنجکاو نباشد .

    ژاک ريگو (1929) – انقلاب سوررآليستی

1 Marsha Norman

2 Night Mother

3 Emil Durkheim

4 Self-murder

5 Suicidology

6 Henry Warren

7 Save-a-life

8 Jacques Rigaut

9 Vocation