یا حق

ولی رضا نصر، پسر فیلسوف ایرانی دکتر سید حسین نصر، هفته گذشته پرونده یکی از روزهای روزنامه هم میهن را به خود اختصاص داده بود، این پرونده از آن جنبه قابل توجه بود که یک ایرانی تحصیل کرده و فرزند یک فیلسوف سنت گرا که امروز البته به آمریکاییانی مانند جرج بوش مشاوره می دهد، با دیدگاهی سرتا پا عملگرا به بررسی دموکراسی در ایران و جهان اسلام پرداخته بود.

نصر در این مصاحبه طولانی تلاش کرده بود تا خطی بلند بین دموکراسی و مقدمات ایدئولوژیک و تئوریک آن بکشد، چیزی که شاید به مذاق اکثر روشنفکران ایرانی چندان خوش نمی آید، سخن او که با جسارتی تمام آنان که برّنده ترند را تغييردهنگان دنیا خوانده بود، نه آنانکه بيشتر می دانند، نشان از آن می دهد که کسانی خارج از ایران و با نگاهی شاید کلی تر ولی در عین حال قابل تامل، نسخه ای جدید را به ایران پیشنهاد می دهند، نسخه ای که پیش از این با اشاراتی در قالب تجربه سیاسی توسط بنده و دوستان مختصری شرح داده شده بود.

تقدم تحقق دموکراسی بر تئوری دموکراسی، چرایی دموکراسی در ایران در قالب تعیین تکلیف قدرت، رشد تجربه های سیاسی ایرانیان، کم توجهی به مقدمات روشنفکری دینی در ترویج دموکراسی و مباحثی از این دست، مجموعه ای از پندارهای نصر در این مصاحبه بود که بنده تا جایی که می دانم اکثر روشنفکران ایرانی عرصه سیاست تا حدود زیادی اينها را بر نمی تابند.

به دلایلی که برشمردم می خواهم در چند پست آینده به بررسی سوالاتی اساسی پیرامون همین مباحث بپردازم.

1-     روشنفکری دینی به رشد دموکراسی در ایران چه خدماتی کرده است؟

2-     چرا در ایران بحث دموکراسی و حکومت مشروطه سالیان است که مطرح است؟

3-     رشد تجربه های سیاسی ایرانیان آیا می تواند یک حکومت دموکراتیک بومی را ایجاد کند یا به مقدماتی دیگر هم نیاز است؟

و...

از جمله سوالاتی است که به انها خواهم پرداخت. امیدوارم تا آن زمان مقاله ولی رضا نصر را خوانده باشید.